"حق دوستی" و "حق ِ دوستی"

امروز جسم عباس کیارستمی به خاک سپرده شد.

جسم کسی که هرگز تنها در جسم خلاصه نمی شد و نشد. جسم کسی که اگرچه به حقیقت "ایران دوست" بود اما هرگز ایران برای او تنها در خاک نیز خلاصه نمی شد و نشد. جسم کسی که هرگز در تنگنای مدح کسانی چون من نیز خلاصه نمی شد و نشد. جسم کسی که با آن روح مبسوط و مهربان تنها در "انسانیت" خلاصه می شد و شد.

کیارستمی را این روزها با فیلم "خانه دوست کجاست" به یاد می آوردند و من در ادامه چند سطری را چون جسمی در خاک اندیشه شما به یادگار می سپارم، شاید روزگاری آنچه می نویسم چون نهال باوری از آن خاک سر برون آورد.

بسیار می گویند و می گوییم که ؛ "ما ایرانی ها بیشتر از آنکه باهم دوست باشیم، دشمن یکدیگر هستیم".

ورای تایید و تکذیب این نظر از جانب هرکدام از ما، می خواهم بگویم مشکل اساسی جای دیگر است و به آن علت است که ما نتوانسته ایم به خوبی دریابیم که "خانه دوست کجاست".