به همت مولا بی سوادیم ... !

باور کنید که باور نمی کردم روزی تجربه ی روزگاری را از سر خواهیم گذراند که در آن باید شرمنده ی افتخاراتمان باشیم!

و چه جای انکار و حاشا که این روزها فریاد افتخار از گلوی روزگار درباره مسائلی برمی آوریم که همین مسائل روزگاری باعث شرمساری هر شخص و اجتماعی بود.

اندکی تامل لازم است تا نمونه های فراوان در این رهگذر را به یاد آورید.اما من در ادامه بر سبیل ایجاز تنها توجه شما را به یکی از این بسیار موارد جلب خواهم کرد.

هفته اخیر و در خلال مباحث روم بازهم با مسئله ای تکراری مواجه شدم مبنی بر گفته ی یکی از همراهان روم که ؛ "آقای ریزگرد! اینجا این اداهای روشنفکری رو درنیار و ...".

همقطاران من سالهاست که با اینگونه "واکنش ها" مواجه بوده اند و البته کسی چون من به خوبی پس از سالها دریافته ام که علل بروز اینگونه واکنش ها چیست.

پیش از این در همین روم گفته و در دیگر جای نشان داده ام که یکی از میراث منحوس حزب توده در ایران این بود که "واژه روشنفکر" را به فحش تبدیل کرد.